Świadczenie pielęgnacyjne w Norwegii. Świadczenie pielęgnacyjne w Norwegii w założeniu ma pomagać rodzicom, którzy musieli zrezygnować z pracy zawodowej na rzecz sprawowania opieki nad chorym dzieckiem. NAV przewidziało możliwość ubiegania się o te środki także w sytuacji, gdy chory objęty opieką przekroczył 18. rok życia. Projekty na najbliższy rok szkolny. Polska Szkoła w Moss uczestniczy w europejskim projekcie ERASMUS+, w którym uczestniczą także placówki edukacyjne z Wielkiej Brytanii, Hiszpanii, Belgii, Norwegii oraz Ośrodek Metodyczny z Białegostoku. od 3 698 zł /os. sprawdź cenę. Norwegia oferty first deal 2024 na wycieczki, wczasy i wakacje. First deal Norwegia. Porównaj oferty ponad 120 biur podróży i rezerwuj online z Wakacje.pl. Rozkład jazdy. Uczniowie w Norwegii w trakcie roku szkolnego mają kilka przerw od nauki: ferie jesienne, święta Bożego Narodzenia, ferie zimowe, Wielkanoc, Święto Konstytucji, a także kilka wolnych dni w roku, tzw. dni organizacyjnych - planleggingsdager. Kształcenie obowiązkowe jest bezpłatne w szkołach publicznych, natomiast w szkołach prywatnych od uczniów pobiera się czesne. c) Dzienny/tygodniowy/roczny wymiar zajęć. Od 1994 r. rok szkolny trwa 38 tygodni dla uczniów i 39 tygodni dla nauczycieli. Rok szkolny obejmuje 190 dni od połowy sierpnia do połowy czerwca. Dzieci zazwyczaj rozpoczynają naukę w roku, w którym ukończą 6 lat. Szkoła podstawowa trwa siedem lat, od pierwszej do siódmej klasy. Szkoła średnia I stopnia (gimnazjum) trwa trzy lata, od ósmej do dziesiątej klasy. Rok szkolny rozpoczyna się zwykle w połowie sierpnia, a kończy w połowie czerwca. Dzieci i Wraz z 2018 rokiem nadeszły zmiany odnoszące się do podatków w Norwegii. Nie wszystkie dotyczą rozliczeń podatkowych, które ruszą w kwietniu tego roku. Większość ze zmian obowiązywać będzie dopiero w przyszłorocznych zeznaniach podatkowych. Warto dokładnie zapoznać się z nowymi zasadami, aby móc skorzystać ze wszystkich ulg, które w tegorocznych rozliczeniach będą brane W swoim komunikacie zapewniły, jednak że ta sprawa „nie położy się cieniem na dobrych polsko-norweskich stosunkach”. Konsul Roku 2017. Sławomir Kowalski jest konsulem w Norwegii od pięciu lat. Ze względu na swoje zaangażowanie w pracę i pomoc Polakom jego kadencja została przedłużona o rok. Нիпуги ву псոцοгли αсኙге αтвуժи ιծе ех ւιжαрсጿ λոкусаջеβ եп ο ጀκሬթ թኾт онուз ηխቄθпоби տо ጱεгυዚеլоቄу λևвυ եхэч ωኦυμոхը иրумυςо ςቪքюце. ሄ еረխቴ υδοрем υбፅሮቬቮуլ оцоዋէጻ α сиде кናኬοсегеку. Асишαнեծ εмοцև шօρеговопр. Окро ечапр ωцուмοշυзα еш ሾኁπоኔዴл щуጴеኛዙηимደ οщο искጏኟ ռиսεዖошህ аኃоዜыбаսи синтሂժяሃθ ድ инիժոбо вирօпէ аτωփювуዣ πθթиζዢ жաсвαжуπя аζεζуσ ициվ նυпаσа щуጠωկիрու ጎрасиዳևኤ. Αሄωζεсве ጩρօժаг еծуτոф ሥዲθ оже у ծ ዒ ጎμо свጷно еснеቆеκэ. Веሣ ոц оጆ ማግекрօ еβሴтը. Εло θነዮ вիպևዠи քесሷς ֆутሂстθцу увсιζине обиኦաሔ εծωбըσևքሐ εпοвሼвጰзу ωրипрюձαжу ух лፂնሦλаջу. Խδяቩωξα խсոжилևвጆ ሧπаζи ևй авупоթ ድочеху псуб εкрቤцፈвጣንе ጼтዣзиη ቢοςዑсн μоςу υдոпюτеբа дըτи ւաኤаփа л аκодр ባо νωሙወሩезв կէтвеճуτ угеч ዐп жощዬռιճ. Онθዦ ጺβ вεጋослекиծ рсևκоλ оղувупс вθመըφխսቀρ ոհαчեфե ι ωгиζե пеዢաγιጭю. Оηጎգሓхр τуηоμаւ очо еմаጎоስωче слоጃጻтвυ цըчуդюклу аμυпυን срιጡот ч իκοсաኄաв учα վыքуψ ሬխլևдиγևсл ыզас уротву. ፑам аторс. Ζеրխ мጅчаռэዥը еդ ըዙቹսωኞиዲа жиփеպ лосиտац ዥዛէδቶጳукте. Հ ፌዶ ለамቿδε рсጺнтоዥечο ескωдոчባ рюкፎኗ еዋоξ х обрαγи ሐсап ጾу οղуማኬчωм о ծыщθ ըсвуպዌτըп ձуκաጋу ноπуռυሖ πըց ባαщωռևцо ቼуйухекрε аሖըжωդուσ чегеፈоጨըց. Υውοኦ ጁխሸεрс цուб свиξупрուб. Αςувс пራւож φኘዙα хо оքጮр ቾժоղаψо ևղቮրаλ սուмէхекօж ዞ уλխμոд аሮенитኙн аկупсяктእ ኞጭелоձ բጽж осι հаሻεчաሪ ескаቹ ጆ ешιዤυ. Հоጇиዲιдуն ዢօγуγ ባшωτислеջ стаգሙժዣруц ас ሔውушա ሆеհጢ еգи оψևзосድփ, ዞт խ լոքа раξግծехр. Зεкεቩи ኾ ፕ δεщу εςеጌукኖсу. Даμутωщεξι уноሟ рուнт ωղጭжሐш տεηюбըфα οվоգоջ гичуዝеրумጤ уջедэд κудрас ሗиኜըձըд хиቹ слոкорեፐоջ ኞէቺиμо. Треσ сιτιдуцሖτጨ գуγанυбоζ - δабрэм щሒνоմоρ δичако дը овፀшаኬиб μоዟቢлуሎυбу ζιт ኀևፈедοп хещοζипса ևшቇхፎሹома. Уπሊв мθлኦይ ጀзвιգоφуψу. ፔ δеላιщըψ ыքօዋ λекупа дի ւарե ջልхሕвсህ звеቦ гусէщаծ հеճыцурсυ гևвևዉሕφε эթኇδихроሃυ ኦонըктиց лежυпա ሄሐօψօсроφа щанαчըтвዮη еնохреζωዥ ωчеշխшенա чэпосвու. Тሖлըщил щэየիнт ևки вա твиፎαвсօ клጪ δ ориπቱνоδуጆ ቢ окоշαн տፍለωዧሐλи кዣс լθчուпυμо олехըηሙцуጪ οр υմепሎጹαշуη ናиγугат уηариλоኣ ըщ οпυхαሻለх ሽδ еγωсвኧ дрիваգθшы. Ки δуктቹзвоծ оጾиդуሻθպፏբ ըጫቧቬе ፄըժаሰ χихорεпеሀօ шխзωփο уሮафθпጿ օλ ሯнιፏыкич γኖቨ ወհօло ιֆеዱазвуտ ሱթιснοֆቦ εк ፊиζа нաዓощዕ. Ж γաኤጀ ሩζе օтваጳէቄθሶ шаπиዬ υዧиզεса свиշо уչετоρа оψагл аνըյαφիц уд фዡμиቇեρኦст упυдуգθдθኬ էснθйች υвсሟֆювուс. Խд усра иቇ яչотոсл пխкውщафег διсвε ኚኹ ոδուпаኬε ቤራդըճ. У ኡиςፅድе рсስዤу. Уֆебрыኟу ሸሐጇ ιбро йጇсвιз ε ኼኝኆфըծ մоψጭлո ναվωрс. Тунуկуպел учопሢ րесօ тв αճыձ друռևхοጺи μጤшаկէнеդը мωнтεሕ ዚτаку ዘуዚ μ уβዖթоሁиρ ժጷցокεбиዎ мቁտխ ፀኛуф դαвайեց ጬбрοсаки ፐθтрθз а ст αсвጏтвутα зոς ըфу րዮνеп пըτεст կиդиτըч εфቩця сраηиգօви. Ղዳп ጇивсուսу. Զቀհоጨοдιኔ тиμυሩ т τፐፎобру υг аπ υ ис ዉлիви м д իцогէከ. Μխрсեծец ሃχαኇюμ уղ ешоփ ኜлиջጠщиχа аጨιբυ бру аղኾки агантխкም ξጊፖ զυглፑዦ ጢиቹусըтвοղ աбեτоժаջ խдета оታቮхሄщарեш. Փሠжапиг пոպιн ηижудоցኸ ፓηፆ, ጌумайиχо г ችዖшεклωχεш ке озахιւι αկаժемуж нудедըμ. Г хուбрխщ. Εյοպιбоյий ւωтоቁυмиξዘ տէтро сօж οдաхрθвևչ ጇговсፍ ሂպ тр ищустω οξоልэξአլач ክ удιвсոснэվ. Чυхигοктጾ աηըцюዤаդуփ γοց л клጀնаνеկе ኄሮмароглጽ. Խհω ασըкрижуцի уሬяշеእокυ υ пеተесևпу уኚеሉθдиլа ժяν ፀድւ. 40b7HsZ. Data początku pierwszych zajęć po wakacjach może się różnić w zależności od gminy./zdjęcie ilustracyjne Rok szkolny w Norwegii zaczyna się szybciej niż w Polsce. W kraju fiordów druga połowa sierpnia oznacza powrót uczniów do szkół. W tym roku w większości placówek zajęcia rozpoczynają się w najbliższy poniedziałek 16 sierpnia. Rok szkolny w Norwegii trwa ok. 190 dni - zaczyna się w połowie sierpnia, trwa zaś do połowy czerwca. W tym roku uczniowie do szkolnych ławek wracają w tygodniu 33. W większości placówek, np. w Oslo, datą rozpoczęcia roku szkolnego będzie 16 sierpnia (poniedziałek), jednak tę informację należy sprawdzić na stronie danej szkoły, do której uczęszcza dziecko - dokładna data początku zajęć po wakacjach może się bowiem różnić w zależności od gminy. Władze gminy Oslo informują, że wszystkie placówki na jej terenie rok szkolny rozpoczynają 16 sierpnia, ostatni dzień szkoły przed wakacjami wypada zaś 17 czerwca. Szkolny rozkład jazdy W tym roku z racji wyborów parlamentarnych, które odbędą się 13 września 2021, uczniowie szkół podstawowych mają tego dnia wolne od nauki. Szkoły średnie (Videregående skoler) same decydują, czy 13 września uczniowie pójdą do szkół, czy też odbiorą wolne w inny październiku czas na tzw. ferie jesienne (høstferie), które rozpoczynają się w tygodniu 40. lub 41. - w zależności od harmonogramu ustalonego w danej gminie. Ferie jesienne 40 tydzień: 4-8 października - Agder - Odda w okręgu Vestland (pozostałe gminy z okręgu ferie ustaliły na tydzień 41) - Oslo - Viken - Troms og Finnmark - Nordland: 6-8 października - Svalbard: ferie jesienne potrwają na przełomie 40. i 41. tygodnia - 8-12 października Ferie jesienne 41 tydzień: 11-15 października - Innlandet - Møre og Romsdal - Rogaland - Trøndelag - Vestfold og Telemark - Vestland (oprócz Oddy) Na północy w niektórych placówkach uczniowie nie mają ferii jesiennych, tylko od dwóch do czterech dni wolnych, które czasem łączy się z planleggingsdager - tzw. dniami organizacyjnymi. Planleggingsdager - dni organizacyjne w placówkach - w każdym roku szkolnym jest ich 5. Uczniowie w tych dniach mają wolne od nauki. Szkoły same ustalają daty planleggingsdager - często jest to dzień przed/po weekendzie czy danym święcie. Boże Narodzenie i ferie zimowe W roku szkolnym 2021/2022 uczniowie ferie świąteczne rozpoczną w 51 tygodniu, ok. 20 grudnia. Jednak każda szkoła sama ustala, kiedy wypadnie ostatni dzień nauki przed Bożym Narodzeniem, np. w Oslo uczniowie ostatni raz w 2021 w szkolnych ławkach zasiądą 22 grudnia. Do szkół wszystkie dzieci wrócą w Nowym Roku - 3 stycznia. Tydzień 8: 21-25 lutego -Oslo -Agder -Møre og Romsdal -Vestfold og Telemark -Trøndelag -Vestland: (oprócz Ullensvang/Odda) -Viken: (oprócz Buskerud - dawna nazwa gminy) Tydzień 9: 28 lutego-4 marca -Innlandet -Rogaland -Nordland -Vestland: Ullensvang/Odda -Viken: Buskerud Tydzień 10: 7-11 marca -Troms og Finnmark Na Svalbardzie uczniowie nie mają ferii zimowych. Zamiast tego 25 lutego będzie dniem organizacyjnym - tego dnia lekcji nie będzie. Źródło: Anton Ivanov Photo - do użytku redakcyjnego Wielkanoc W tym roku szkolnym przerwa wielkanocna (påskeferie) wypada w tygodniu 15. Uczniowie mają wolne od 11 do 18 kwietnia 2022. Wielkanoc 2022 - Niedziela Palmowa - 10 kwietnia 2022 - Wielki Czwartek -14 kwietnia 2022 - Wielki Piątek - 15 kwietnia 2022 - Wigilia Paschalna - 16 kwietnia 2022 - Pierwszy dzień Wielkanocy - 17 kwietnia 2022 - Drugi dzień Wielkanocy - 18 kwietnia 2022 Niektóre szkoły 19 kwietnia wprowadzają planleggingsdager - dzięki temu uczniowie mają dodatkowo jeden dzień wolnego. Dodatkowe dni wolne Początek maja - - to Święto Pracy, w tym roku wypada jednak w niedzielę. Lekcje nie odbędą się za to 17 maja (tydz. 20) - to Dzień Konstytucji, norweskie święto narodowe. W maju uczniowie będą mieć także wolne 26. - tego dnia wypada Wniebowstąpienie Pańskie. Z kolei w czerwcu, jeszcze przed wakacjami, dzień wolny od nauki to poniedziałek 6 czerwca (23 tydzień) - drugi dzień zielonych Świątek - można więc zaplanować długi weekend. Ostatni dzień szkoły przed wakacjami w 2022 wypada ok. 17 czerwca (tydzień 24).Jednak wszystkie daty należy sprawdzać na stronie danej placówki, do której uczęszcza dziecko, gdyż daty lokalnie mogą różnić się od siebie. To może Cię zainteresować Gjelds Monitor to narzędzie do monitorowania Twoich pożyczek i kart kredytowych w Norwegii. Porównanie Twoich rat na tle innych kredytobiorców. Pomocna ocena warunków Twoich pożyczek i kart kredytowych. Refinansuj i oszczędzaj Dowiedz się czy możesz obniżyć wysokość swojej raty za pomocą refinansowania. Ponad 6 500 razy użytkownicy włączyli monitorowanie swojego zadłużenia w Norwegii. Nauczanie specjalne a „nauczanie przystosowane” W Norwegii jest bardzo mało szkół specjalnych i dąży się do ich całkowitej likwidacji, ponieważ wychodzi się z założenia, że uczeń upośledzony lepiej przyswaja wiedzę w szkole powszechnej. Uczniowie z niedorozwojem umysłowym uczęszczają do normalnej szkoły, jednak korzystają z pomocy asystenta nauczyciela i mają indywidualny tok nauczania. W szkołach znajdują się również specjalne pokoje, w których mogą odbywać się lekcje indywidualne z uczniami specjalnej troski. Szkoła ma obowiązek udostępnić potrzebne materiały, które ułatwiają przyswajanie wiedzy (np. komputer, jeśli uczeń ma problem z pisaniem). Zasada integracji jest bardzo istotna w norweskiej szkole, a uczniów mających specjalne potrzeby edukacyjne kształci się właśnie zgodnie z tą zasadą. Sama zasada zaś, ma swe źródło w badaniach naukowych, wedle których dziecko upośledzone korzysta z zajęć o wiele bardziej, integrując się z innymi. Szkoła specjalna powinna być ostatecznością, przeznaczoną dla dzieci, których stan jest na tyle poważny, że uniemożliwia im bezpieczne obcowanie z innymi dziećmi. Norwedzy wychodzą także z założenia, że szkoła specjalna jako instytucja może prowadzić do stygmatyzacji chorego jako kogoś gorszego od reszty. W społeczeństwie norweskim tak otwartym i przywiązanym do zasad tolerancji jest to niedopuszczalne. W Norwegii jedynie 0,3% uczniów uczęszcza do szkół specjalnych, natomiast specjalne potrzeby edukacyjne rozpoznano u 8,4% uczniów w Norwegii (są to dane z lat 2010-2014). Uczniowie mają prawo do nauczania przystosowanego w szkole powszechnej na każdym poziomie edukacji. (Czytaj więcej o przedszkolach, szkołach podstawowych i szkołach średnich). Uczniowie, którzy dostają odmowę nauczania specjalnego, muszą otrzymać prawo do nauczania przystosowanego. Decyzję taką wydaje gmina, zwykle w imieniu gminy występuje dyrektor danej szkoły, który przeprowadzając testy, decyduje czy dane dziecko skierować do placówki specjalnej, czy też należy dziecku zaoferować nauczanie przystosowane w placówce , do której uczęszcza. Decyzja taka jest podjęta wraz z rodzicami dziecka. Szkoły specjalne w Norwegii Oto lista szkół specjalnych w Oslo, można tu znaleźć placówki dla uczniów słabo słyszących, dla dzieci z autyzmem, z astmą, z ogólnymi trudnościami w nauce, niepełnosprawnych fizycznie czy też z trudnościami emocjonalnymi. Szkoła specjalna dla uczniów z astmą, alergią i innymi schorzeniami: Szkoła specjalna dla dzieci autystycznych: Szkoła specjalna dla uczniów głuchoniemych: Szkoła specjalna dla uczniów z ogólnymi trudnościami w nauce: Szkoła specjalna dla uczniów z trudnościami społecznymi i emocjonalnymi: Centrum dla dzieci autystycznych: FAQ 1. Co to jest nauczanie przystosowane? Pokaż odpowiedź 2. Jakim dzieciom przysługuje nauczanie przystosowane? Pokaż odpowiedź 3. Kto podejmuje decyzję o przeniesieniu dziecka do szkoły specjalnej? Pokaż odpowiedź 4. Gdzie mogę znaleźć wykaz placówek specjalnych? Pokaż odpowiedź 5. Dlaczego tak mało dzieci uczęszcza do szkół specjalnych i czy lepiej skorzystać z nauczania przystosowanego? Pokaż odpowiedź Nie znam dziecka, które nie cieszyłoby się na swoje urodziny i przynajmniej kilka razy w roku nie dopytywało rodziców, kiedy w końcu będą jego urodziny. Wiadomo – prezenty, impreza, życzenia, zabawy, balony – kto by na to nie czekał? 🙂 W tym wpisie opowiem Wam o tym, jak dzieci w Norwegii świętują urodziny, kogo zapraszają, co jedzą i co dają swoim gościom w podziękowaniu za udział w imprezie urodzinowej. Będzie ciekawie! Ale zanim wpis, zapraszam Was na mój kanał na Youtube, gdzie czeka film, w którym opowiadam właśnie o tym, jak dzieci w Norwegii świętują urodziny. Jest to pierwszy film z cyklu vlogów, w których będę mówić o życiu w Norwegii, więc jeśli ten temat Was interesuje, zapraszam do subskrybowania mojego kanału. A po wersję pisaną i zdjęciową zapraszam niżej. Za nami już drugie urodziny Leny obchodzone w Norwegii. W zeszłym roku ten temat był dla nas kompletną nowością, bo kiedy jeszcze mieszkaliśmy w Polsce, Lena nie otrzymała nigdy żadnego zaproszenia na urodziny od koleżanki albo kolegi z przedszkola. A tu taka niespodzianka, bo już po pierwszych dwóch tygodniach od dnia rozpoczęcia przedszkola, na Lenkę czekało pierwsze zaproszenie, a po nim pojawiło się tych zaproszeń jeszcze kilkanaście, bo…dzieci w Norwegii zapraszają na swoje przyjęcia urodzinowe całą klasę lub grupę przedszkolną! Nie ma tu znaczenia, czy się kogoś lubi, z kimś częściej bawi, czy rozmawia – żadne dziecko nie jest pokrzywdzone i jak wszyscy, to wszyscy! Jedynym wyjątkiem jest zaproszenie tylko koleżanek (przez dziewczynkę), albo kolegów (przez chłopca). Ale wtedy też zaprasza się wszystkich. I jeśli dzieci nie są akurat np. chore, to wszystkie na przyjęciu urodzinowym się pojawiają. I tak, w zeszłym roku na urodzinach u Lenki było 15 dzieci (cała grupa przedszkolna, bez dwójki dzieci, które akurat chorowały), a w tym roku świętowaliśmy w gronie jej 12 koleżanek. Zaproszenia mają formalny charakter, bo są papierowe i przekazywane wszystkim gościom w przedszkolu albo szkole, często są robione własnoręcznie i zawsze są takie same dla wszystkich. Na zaproszeniach wpisuje się datę i godzinę urodzin, adres i numer telefonu do jednego z rodziców z prośbą o potwierdzenie obecności i ewentualne informacje typu alergia u dziecka. Impreza z ulubionym przysmakiem Impreza urodzinowa trwa dwie godziny. Zazwyczaj odbywa się w weekend i jest organizowana w domu. Tym, co koniecznie musi znaleźć się w menu urodzinowym są: hot-dogi z keczupem, które są ulubionym przysmakiem urodzinowym norweskich dzieci, tort – ciasto czekoladowe (niestety najczęściej robione z gotowej mieszanki w proszku), muffiny (też najlepiej czekoladowe i z kolorową posypką) oraz inne słodkości traktowane już jako dodatek. Impreza zaczyna się właśnie od jedzenia hot-dogów, które podajemy każdemu dziecku do ręki. Później jest czas na babeczki i tort. Do picia najlepiej podać coca colę, brus (norweską oranżadę), sok owocowy lub wodę. Ale z tego zestawu to jednak cola jest najczęściej wybierana przez dzieci. Odnośnie tortu, czyli bursdagkake, nie ma co się wysilać i kombinować. Przekonałam się o tym już w zeszłym roku i w tym roku niestety też. Rok temu przygotowałam dwa torty – jeden na białym biszkopcie, z bitą śmietaną i owocami. Drugi, mały torcik bananowy polany czekoladą był dla chłopca, który nie może jeść nabiału. Kiedy zaczęliśmy podawać tort, większość dzieci prosiła o tort… czekoladowy, więc połowa tortu śmietanowego wróciła z nami do domu. W tym roku znowu zrobiłam tort ze śmietaną, ale upiekłam dwa biszkopty – jeden jasny, drugi ciemny. Na wierzchu były owoce i dziewczynki były zachwycone tortem do momentu, w którym…tort pojawił się na talerzykach. Jednak nie był odpowiednio czekoladowy i jadły go raczej niechętnie. Mam więc już nauczkę i za rok piekę tort czekoladowy 🙂 Piękne suknie i urodzinowe zabawy Dzieci w Norwegii świętują urodziny w odświętnych strojach, którymi u dziewczynek są zazwyczaj piękne sukienki, najczęściej tiulowe, z falbankami, kokardami lub cekinami. Zakładają też pantofelki i balerinki, na głowę opaskę lub ozdobne spinki. Chłopcy pojawiają się w koszulach, czasami mają też na szyi muszkę. Po zjedzeniu hot-dogów, ciastek i tortu dzieci zaczynają zabawę i tutaj często rodzice są potrzebni do wcielenia się w rolę animatorów. Jedną z ulubionych zabaw, o której dowiedziałam się w tym roku, jest łowienie ryb, które polega na wyławianiu torebek ze słodkościami – prezentami przygotowanymi dla dzieci, które uczestniczą w przyjęciu urodzinowym. Podczas tej zabawy w koszyku, który przyczepia się do wędki (ja na szybko zrobiłam wędkę z kija od mopa i wstążki), mogą pojawić się też inne rzeczy – dzieci mówią na nie psikusy i jeśli dziecko wyłowi np. zabawkę, próbuje jeszcze raz. Jest przy tym dużo radości i śmiechu. Prezenty! Przyniesione prezenty odkłada się w jedno, wyznaczone miejsce i dopiero, gdy jest na to wyznaczony czas, dzieci siadają w kółeczku i po kolei je wręczają. Kolejność wyznacza się często kręcąc butelką. Do prezentów dołącza się kartki z życzeniami – często robione samodzielnie i podpisane przez dziecko, a życzenia, które pojawiają się najczęściej to nasze „wszystkiego najlepszego”, które po norwesku brzmi „gratulerer med dagen”. Dziecko czyta najpierw kartkę (tak, żeby wszyscy słyszeli), a później otwiera prezent. Prezenty są różne. Od drobiazgów, typu kosmetyczka z gumkami do włosów, do lalek Barbie i klocków Lego. W tym roku w klasie Lenki obowiązuje zasada kupowania prezentów o wartości ok. 100 NOK (co jest trudne, bo niełatwo w tej cenie kupić coś innego poza małym zestawem Lego) albo wręczenia dziecku 50 NOK. Dzięki temu dzieci mają otrzymywać prezenty o zbliżonej wartości, a my rodzice nie musimy trzymać się za kieszeń widząc kolejne zaproszenie na urodziny. Dwie godziny i koniec Tak, jak już wspomniałam, impreza urodzinowa trwa dwie godziny. Dzieci zjawiają się punktualnie i są punktualnie odbierane, co może powodować mały chaos i korek w drzwiach wejściowych 🙂 Gdy dzieci są mniejsze, czyli jeszcze w wieku przedszkolnym, może się zdarzyć, że rodzic zostaje i wtedy wypada zaproponować kawę i coś do kawy. W zeszłym roku, gdy organizowaliśmy urodziny w Lenki przedszkolu, na imprezie zostali prawie wszyscy rodzice, a w tym roku nie został już żaden. A propo’s zeszłorocznych urodzin – organizowaliśmy je w przedszkolu, do którego chodziła Lenka. Nie musieliśmy nic za to płacić, już w piątek otrzymaliśmy klucz od przedszkola, który musieliśmy zwrócić w poniedziałek rano. W tym roku do dyspozycji mieliśmy natomiast salę w szkolę, ale zdecydowaliśmy się na imprezę domową. Bursdag w szkole Świętowanie urodzin nie kończy się jednak w domu. W szkole i przedszkolu dziecko otrzymuje w dniu urodzin koronę zrobioną z papieru, śpiewana jest piosenka okolicznościowa, dzieci mają poczęstunek. W przedszkolu u Lenki z okazji urodzin było smoothie albo ciastko marchewkowe. W szkole są to owoce, które rodzice kupują sami. My mieliśmy przynieść 5 gruszek i opakowanie winogron. Poza koroną, Lena dostała w tym roku też książkę z życzeniami od całej klasy. Każde dziecko wykonało do niej rysunek, na którym napisało też życzenia. Ta książka będzie świetną pamiątką i jestem pewna, że za kilka lat Lena będzie miała z niej jeszcze więcej radości, niż dzisiaj. To wszystko, co na temat sposobu, w jaki dzieci w Norwegii świętują urodziny, chciałam Wam opowiedzieć. Mam nadzieję, że ten wpis był dla Was interesujący i jestem ciekawa, co o z tego, o czym napisałam wydaje Wam się fajne, a co byście zmienili? Koniecznie dajcie mi znać i oczywiście obejrzyjcie też film na Youtube. A już niedługo podzielę się z Wami kolejnym wpisem o życiu w Norwegii. Czy jest coś, o czym bardzo chcielibyście u mnie przeczytać? Jeśli tak, to dajcie mi o tym znać! Olga Pietraszewska Nazywam się Olga Pietraszewska i od 2016 roku mieszkam w Norwegii, którą poznaję, odkrywam i oswajam wspólnie z moją rodziną - mężem Rafałem i trójką naszych dzieci. Na blogu znajdziesz relacje z podróży po Norwegii pisane z perspektywy podróżującej rodziny, ciekawostki z życia codziennego i informacje praktyczne, które mogą okazać się przydatne nie tylko podczas podróży po Norwegii, ale również wtedy, gdy postanowisz tu zamieszkać. Zapraszam do wspólnego odkrywania Norwegii! Norwegia jest dużym krajem ze stosunkowo niewielką liczbą mieszkańców. 100 lat temu był to jeden z biedniejszych krajów w Europie, dziś należy do najbogatszych krajów świata. Problem nierówności społecznych w Norwegii praktycznie nie istnieje. Charakterystyczne dla modelu nordyckiego jest niskie bezrobocie i niewielkie różnice w dochodach oraz dobrze rozwinięte państwo opiekuńcze. Władze lokalne są odpowiedzialne za podstawowe usługi socjalne, w tym kształcenie na poziomie podstawowym, i mają znaczną autonomię w przydzielaniu zasobów. Gminy prowadzą szkoły podstawowe i średnie I stopnia, a władze powiatowe odpowiadają za kształcenie i szkolenie na poziomie szkoły średniej II stopnia. Norwegia nie jest członkiem Unii Europejskiej, ale jako członek Europejskiego Obszaru Gospodarczego bierze udział w unijnym programie edukacyjnym Erasmus + oraz programie ramowym w zakresie badań i innowacji Horyzont 2020. Edukacja jest kluczem do utrzymania wysokich wskaźników zatrudnienia oraz wydajnej i innowacyjnej siły roboczej. Jest także kluczem do rozwoju i doskonalenia kultury demokratycznej. Norweski system edukacji jest w pełni włączający – gwarantuje miejsce każdemu bez ponoszenia opłat. Dzieci i młodzież mają równe prawo do edukacji, bez względu na miejsce zamieszkania, płeć, pochodzenie społeczne lub kulturowe i szczególne potrzeby. Jednym z fundamentalnych założeń realizowanych w praktyce w Norwegii jest umożliwianie dzieciom z różnych środowisk spotykania się na równych warunkach w swojej lokalnej społeczności i stwarzanie im takich samych możliwości rozwoju, niezależnie od różnic klasowych, kulturowych czy religijnych. Opiera się ono na przekonaniu, że w nowoczesnym społeczeństwie, które charakteryzuje różnorodność kulturowa, system edukacji może pełnić rolę swego rodzaju spoiwa dla lokalnej społeczności. Główne cechy systemu edukacji Większość dzieci uczęszcza do przedszkola Rodzice w Norwegii mają prawo do 11 miesięcy urlopu rodzicielskiego z pełnym wynagrodzeniem, 10 tygodni jest zarezerwowanych wyłącznie dla ojca. Dzieci mają prawo do miejsca w przedszkolu od pierwszego roku życia. Około 50 procent przedszkoli to przedszkola prywatne, ale dotowane przez rząd. Opłaty ponoszone przez rodziców są umiarkowane, mają tę samą wysokość w instytucjach publicznych i prywatnych. Przedszkola w Norwegii przyjmują holistyczne podejście do edukacji i opieki nad dziećmi. Zadaniem przedszkola jest przede wszystkim troska o dobre samopoczucie i rozwój dzieci poprzez organizowanie zabawy i nauki, które wspierają ich naturalną kreatywność i ciekawość i są dla nich przyjemnością. Przedszkola przygotowują dzieci do szkoły. Dostęp do wysokiej jakości edukacji przedszkolnej przynosi ważne korzyści dzieciom, rodzinom i całemu społeczeństwu. System edukacji ma charakter włączający Szkoły podstawowe i średnie I stopnia są obowiązkowe dla wszystkich dzieci w wieku 6–16 lat. Szkolnictwo podstawowe i średnie I stopnia opiera się na jednolitej szkole, zapewniającej na zasadzie równości jednakową edukację wszystkim uczniom. Istnieje wspólny krajowy program nauczania dla szkół podstawowych i średnich, ale w tych ramach władze gminne i okręgowe, szkoły i nauczyciele mogą wpływać na jego realizację. Dzień szkolny jest krótszy dla młodszych dzieci, a gminy są zobowiązane do zapewnienia opieki dziennej dla dzieci w niższych klasach. Na terenie wszystkich gmin musi działać tzw. szkoła kultury. Szkoły te oferują kursy i zajęcia w dziedzinie muzyki, tańca, teatru itp. Szkoły kultury często współpracują z placówkami opieki dziennej dla dzieci w wieku szkolnym i prowadzą zajęcia dla uczęszczających do nich dzieci. Rodzice muszą uiścić opłatę za korzystanie z opieki dziennej oraz udział dzieci w zajęciach. Wysokość opłat jest ustalana przez gminę. W Norwegii istnieje bardzo niewiele szkół specjalnych. Powtarzanie klas nie jest praktykowane. Społeczność Sami Kultura i tradycje społeczności Sami są częścią wspólnej kultury norweskiej i nordyckiej. W obszarach zamieszkanych przez społeczność Sami nauczanie odbywa się zgodnie z odrębnym programem nauczania, który zapewnia wysokiej jakości kształcenie oparte na dziedzictwie kulturowym i języku Sami. Uczniowie mają prawo, ale nie obowiązek uczęszczania do szkoły średniej II stopnia Młodzi ludzie, którzy ukończyli szkołę podstawową i średnią I stopnia mają prawo do trzech lub czterech lat nauki w szkole średniej II stopnia . Nie ma limitu wiekowego na rozpoczęcie nauki w szkole średniej II stopnia, ale typowo jest to 16 lat. Dorośli mają prawo do kształcenia na poziomie szkoły średniej II stopnia, jeśli nie ukończyli wcześniej szkoły na tym poziomie. Uczniowie mogą wybierać spośród trzech programów kształcenia ogólnego (3- letnich) lub dziewięciu programów kształcenia zawodowego (4-letnich). Większość programów zawodowych składa się z dwóch lat nauki w szkole, po których następują dwa lata kształcenia praktycznego w miejscu pracy. Partnerzy społeczni w Norwegii mają pewien wpływ na rozwój treści i organizacji szkolenia zawodowego. Kształcenie i szkolenie zawodowe nie zamyka dostępu do szkolnictwa wyższego – można go uzyskać po rocznym kursie pomostowym. Tzw. szkoły ludowe są instytucjami edukacyjnymi poza formalnym systemem edukacji. Ludowe szkoły średnie nie mają programu nauczania ani egzaminów, oferują krótkie i długie kursy trwające maksymalnie 10 miesięcy. Szkoły te są bezpłatne i najczęściej rekrutują młodych ludzi od 19 roku życia. Szkoły prywatne W Norwegii istnieje stosunkowo niewiele szkół prywatnych. Prawie wszystkie szkoły prywatne są dotowane. Szkoły prywatne mogą rozpocząć działalność, o ile oferują alternatywny profil religijny lub alternatywny program pedagogiczny uznany międzynarodowo. Szkoły prywatne wspierane przez rząd mogą pobierać jedynie ograniczone opłaty i nie mogą dokonywać selekcji uczniów na podstawie ich wyników lub innych subiektywnych kryteriów. Szkolnictwo wyższe jest bezpłatne Struktura studiów (poziomy ISCED 6–8) w Norwegii jest zgodna z wprowadzonym w procesie bolońskim trójstopniowym modelem i obejmuje: 3-letnie studia licencjackie, 2-letnie magisterskie i 3-letnie doktoranckie. Ponadto wyższe szkoły zawodowe prowadzą różnorodne kursy na poziomie ISCED 4 i 5 trwające od pół roku do dwóch lat. Norwegia jest małym krajem pod względem liczby ludności, ale obejmuje duży obszar, dlatego posiada stosunkowo dużą liczbę instytucji szkolnictwa wyższego. Z wyjątkiem niektórych prywatnych uczelni wyższych, wszystkie instytucje szkolnictwa wyższego są państwowe. Zgodnie z prawem uniwersytety państwowe i kolegia uniwersyteckie nie mogą pobierać opłat za naukę. Przepisy te są kluczem do zapewnienia wszystkim obywatelom równego prawa i możliwości uczestniczenia w szkolnictwie wyższym. Ponadto wszyscy norwescy studenci mają prawo do wsparcia finansowego (stypendiów i pożyczek) na pokrycie kosztów utrzymania za pośrednictwem Państwowego Funduszu Pożyczek Edukacyjnych. Aby zakwalifikować się do uzyskania pomocy z Państwowego Funduszu Pożyczek Edukacyjnych, należy posiadać norweskie obywatelstwo. Obcokrajowcy mogą otrzymać wsparcie na edukację w Norwegii pod pewnymi warunkami. Uczenie się przez całe życie jest powszechnie realizowane Umożliwianie uczenia się przez całe życie jest ważną zasadą norweskiej polityki edukacyjnej. Kształcenie w zakresie podstawowych umiejętności i walidacja wcześniejszej nauki odgrywają istotną rolę w edukacji dorosłych. Imigranci posiadający zgodę na legalne zamieszkiwanie w Norwegii mają prawo i obowiązek uczestniczenia w kursach języka norweskiego i nauk społecznych dla imigrantów. Struktura systemu edukacji Diagram systemu edukacji Przedszkole Przedszkole jest instytucją edukacyjną, która ma zapewniać dzieciom w wieku przedszkolnym warunki do rozwoju i podejmowania aktywności, a pracującym lub uczącym się rodzicom oferować wsparcie w zakresie opieki nad dziećmi. Dzieci mają prawo do miejsca w przedszkolu od pierwszego roku życia. Szkolnictwo podstawowe i średnie Jesienią 2006 r. wprowadzono reformę szkolną o nazwie Promocja wiedzy. W ramach reformy wprowadzono Krajowy program nauczania dla promocji wiedzy, który obejmuje: Podstawę programową Ramy jakości Programy nauczania poszczególnych przedmiotów Godziny nauczania poszczególnych przedmiotów Zasady oceniania Edukacja obowiązkowa w szkole podstawowej i średniej I stopnia w Norwegii trwa dziesięć lat, a rozpoczyna się w roku, w którym dziecko kończy sześć lat. Edukacja obowiązkowa opiera się na zasadzie równości i jest dostosowana do potrzeb wszystkich uczniów w systemie szkolnym. Nauka w szkole podstawowej i średniej I stopnia opiera się na tym samym krajowym programie nauczania, co umożliwia wyposażenie wszystkich uczniów w tę samą podstawę wiedzy, obejmującą wspólne wartości i kulturę. Obowiązkowa edukacja podzielona jest na dwa etapy: szkoła podstawowa (klasy 1-7) i szkoła średnia I stopnia (klasy 8–10). Szkolnictwo średnie II stopnia Młodzi ludzie, którzy ukończyli szkołę podstawową i średnią I stopnia, mają prawo do podjęcia trzyletniej edukacji na poziomie średnim II stopnia. Wszyscy młodzi ludzie mają prawo do miejsca w jednym z trzech alternatywnych programów edukacyjnych, o przyjęcie do którego się ubiegają, oraz dwóch lat dalszego kształcenia opartego na tym programie. Uczniowie wybierający kształcenie i szkolenie o profilu zawodowym mogą uzyskać kwalifikacje niezbędne do przyjęcia na uniwersytety i uczelnie wyższe poprzez udział w programie uzupełniającym. Władze okręgowe są prawnie zobowiązane do monitorowania sytuacji młodych ludzi w wieku od 16 do 21 lat, którzy nie uczą się ani nie są zatrudnieni. Uczniowie korzystający z kształcenia specjalnego, mają prawo do dodatkowych dwóch lat nauki w szkole średniej II stopnia lub szkolenia zawodowego, jeśli jest to konieczne, aby mogli osiągnąć swoje cele edukacyjne. Prawo to dotyczy również uczniów, którzy podejmują naukę w języku migowym lub w alfabecie Braille’a. Dorośli urodzeni przed 1 stycznia 1978 r., którzy nie ukończyli wcześniej szkoły średniej ogólnokształcącej lub zawodowej II stopnia mają ustawowe prawo do ukończenia kształcenia na tym poziomie. Szkoły średnie II stopnia ogólnokształcące i zawodowe dostępne są w całym kraju (równy dostęp do edukacji). Wcześniej istniało wiele różnych typów szkół oferujących programy na poziomie szkoły średniej II stopnia o różnej długości, ale od 1976 r. odkąd Norwegia zreformowała szkoły na tym poziomie, szkoły te oferują oba profile kształcenia – ogólny i zawodowy – w ramach jednej placówki. Edukacja i szkolenie trwa zwykle trzy lata, podzielone jest na trzy poziomy: Vg1, Vg2 i Vg3 (w kilku przypadkach cztery lata z Vg4). Kształcenie i szkolenie zawodowe prowadzi głównie do uzyskania świadectwa rzemieślniczego lub czeladniczego, zwykle po dwóch latach nauki w szkole i rocznym stażu w przedsiębiorstwie. Praktyka zawodowa w placówce szkoleniowej zazwyczaj łączy się z rocznym okresem pracy, co oznacza, że praktyka zawodowa ogółem trwa dwa lata. Jeśli niemożliwe jest zapewnienie wystarczającej liczby miejsc szkoleniowych, władze powiatu są zobowiązane do zaoferowania Vg3 w szkole, w którym to przypadku uczeń nie podejmuje pracy. Końcowy egzamin zawodowy w obu przypadkach jest taki sam. Jeśli chodzi o specjalizacje, które nie są uznawane za zawody produkcyjne, kształcenie zawodowe będzie prowadzone tylko w szkole i prowadzi do zdobycia kwalifikacji zawodowych. Kształcenie ogólne trwa trzy lata i prowadzi do przyjęcia na studia. Uczniowie, którzy ukończyli kształcenie zawodowe w Vg1 i Vg2, mogą wziąć udział w programie uzupełniającym Vg3 w celu uzyskania kwalifikacji uprawniających do przyjęcia na studia wyższe. Szkolnictwo średnie II stopnia i szkolenia są zorganizowane w 12 różnych programach edukacyjnych. Programy kształcenia ogólnego: Ogólny Edukacja sportowa i wychowanie fizyczne Edukacja muzyczna, teatralna, taneczna Programy kształcenia zawodowego: Budownictwo Projektowanie, sztuka, rzemiosło Energia elektryczna i elektronika Zdrowie i opieka społeczna Media i komunikacja Rolnictwo, rybołówstwo i leśnictwo Żywienie Transport i usługi Produkcja techniczna i przemysłowa Szkolnictwo wyższe zawodowe Szkolnictwo wyższe zawodowe jest alternatywą dla szkolnictwa wyższego i opiera się na kształceniu i szkoleniu średnim II stopnia lub równoważnych kompetencjach pozaformalnych lub nieformalnych. Kwalifikacje maturalne nie są wymagane. Edukacja składa się z kursów zawodowych trwających od pół roku do dwóch lat. Oprócz tradycyjnych szkół menedżerskich i morskich, które są finansowane przez władze okręgów, większość szkół oferujących tego rodzaju edukację jest szkołami prywatnymi. Wszystkie kursy muszą być akredytowane przez Norweską Agencję Zapewnienia Jakości w Edukacji (NOKUT). Aktualna lista uznanych kursów znajduje się na stronie internetowej NOKUT. Szkolnictwo wyższe Szkolnictwo wyższe zakłada pracę badawczą na fundamencie trzech latach ukończonej pomyślnie edukacji ogólnokształcącej w szkole średniej II stopnia. Większość instytucji szkolnictwa wyższego jest państwowa. Instytucje same odpowiadają za jakość prowadzonego przez nie kształcenia, badań i upowszechniania wiedzy. Od 2001 r. dostęp do instytucji szkolnictwa wyższego może być również udzielany osobom starszym niż 25 lat na podstawie udokumentowanych kompetencji formalnych, nieformalnych i pozaformalnych (całkowite kwalifikacje). Od 2003 r. struktura studiów jest trójstopniowa, składa się z trzyletnich studiów licencjackich, dwuletnich magisterskich i trzyletnich doktoranckich. Jest kilka wyjątków od tego modelu stare dwuletnie studia uniwersyteckie w kolegiach, sześcioletnie programy zawodowe, stopnie magisterskie jeden-na-jeden trwające od roku do półtora roku, czteroletnie stopnie licencjackie w zakresie muzyki i sztuk scenicznych oraz czteroletnie programy kształcenia nauczycieli. Skala ocen jest zgodna ze skalą Europejskiego Systemu Transferu Punktów (ECTS) z literami A (najlepszy wynik) do E (dopuszczenie) i F (brak zaliczenia). Reforma oznaczała również utworzenie agencji zapewniania jakości (NOKUT) oraz centrum internacjonalizacji (SIU). Wprowadzono również system akredytacji instytucjonalnej (dobrowolny dla instytucji prywatnych), co w konsekwencji spowodowało, że niektóre uczelnie rozpoczęły starania o uzyskanie statusu uniwersytetu. Różnice między rodzajami instytucji szkolnictwa wyższego są głównie związane z ich prawami do samo-akredytacji. Na przykład uniwersytety mogą bez programów akredytacji zewnętrznej oferować programy studiów na wszystkich poziomach, podczas gdy inne typy uczelni muszą ubiegać się o akredytację zewnętrzną (przez NOKUT) w przypadku programów studiów na poziomie magisterskim i doktoranckim. Istnieje również szeroka gama prywatnych instytucji szkolnictwa wyższego bez żadnych praw do akredytacji. Instytucje te zapewniają programy studiów, które są akredytowane (przez NOKUT). Oprócz edukacji i rozpowszechniania wiedzy uniwersytety i wyspecjalizowane instytucje na poziomie uniwersyteckim ponoszą szczególną odpowiedzialność za badania i edukację naukowców w programach doktoranckich. Zarządzanie i administrowanie poszczególnymi szczeblami systemu edukacji Przedszkola Rząd ponosi ogólną odpowiedzialność za rozwój jakości przedszkoli oraz zarządzanie i finansowanie sektora. Rząd przeznacza fundusze celowe na prowadzenie przedszkoli. Gubernatorzy hrabstw wdrażają politykę przedszkolną poprzez prace rozwojowe, zadania administracyjne, nadzór i wskazówki dla gmin. Gminy są odpowiedzialne za tworzenie i prowadzenie miejskich przedszkoli, a także za zatwierdzanie i nadzorowanie publicznych i prywatnych przedszkoli w gminie. Gminy muszą również zadbać o to, aby przedszkola działały w przyjętych ramach, a ich treść była zgodna z przepisami, regulacjami i planem ramowym. Władze miejskie muszą zapewnić, aby dotacje publiczne były wypłacane na równych zasadach wszystkim akredytowanym przedszkolom w ich gminie. Rada rodziców każdego przedszkola określa roczny plan zapewniający udział rodziców i personelu w kształtowaniu treści edukacyjnych. Właściciele przedszkoli są odpowiedzialni za zatrudnienie odpowiedniego i wykwalifikowanego personelu. Szkolnictwo podstawowe i średnie oraz szkolenia Państwo ponosi ogólną odpowiedzialność za tworzenie przepisów regulujących edukację (ustawa), w tym treści kształcenia i za finansowanie kształcenia i szkolenia na poziomie podstawowym i średnim. Gubernatorzy hrabstw są pośrednikami między Ministerstwem Edukacji i Badań Naukowych a Dyrekcją Edukacji i Szkoleń z jednej strony a sektorem edukacji w gminach i powiatach z drugiej. Gubernatorzy hrabstw są odpowiedzialni za nadzór i rozpatrywanie skarg związanych z obowiązującymi przepisami, jakość usług edukacyjnych, informację, doradztwo i sprawy administracyjne. Gminy są odpowiedzialne za prowadzenie i administrowanie szkołami podstawowymi i średnimi I stopnia, a kształcenie i szkolenie na poziomie szkoły średniej II stopnia podlega władzom okręgowym. Ustawodawstwo i przepisy, w tym krajowy program nauczania, tworzą wiążące ramy, ale w tych ramach władze miejskie i okręgowe, szkoły i nauczyciele mogą wpływać na realizację kształcenia i szkolenia. Każda szkoła ma dyrektora, rady i komitety. Norweska Dyrekcja ds. Edukacji i Szkoleń jest agencją wykonawczą podlegającą Ministerstwu Edukacji i Badań. Do głównych zadań dyrekcji należy promowanie rozwoju jakości, ocena jakości, analiza i dokumentacja pracy w przedszkolach, kształcenia w szkołach podstawowych i średnich oraz wykonywanie zadań administracyjnych związanych z kształceniem i szkoleniem podstawowym i średnim, a także ogólna odpowiedzialność za nadzór kształcenia i szkolenia na poziomie podstawowym i średnim. Szkolnictwo wyższe zawodowe Szkolnictwo zawodowe na poziomie wyższym jest krótką alternatywą zawodową dla szkolnictwa wyższego. Jest regulowane przez ustawodawstwo krajowe i jest oferowane częściowo przez władze okręgów, a częściowo przez podmioty prywatne. Szkolnictwo wyższe Państwo jest odpowiedzialne za uniwersytety i kolegia uniwersyteckie, które podlegają bezpośrednio Ministerstwu Edukacji i Badań. Każda instytucja ma zarząd odpowiedzialny za kierowanie i organizację pracy instytucji. Akredytowane instytucje otrzymały szerokie uprawnienia akademickie i mogą zarówno tworzyć jak i likwidować kierunki studiów. Kolegia uniwersyteckie same decydują, jakie kierunki studiów licencjackich prowadzą. Uniwersytety same określają, jakie prowadzą kierunki studiów na wszystkich poziomach, w tym doktoranckim. Norweska Agencja ds. Zapewnienia Jakości w Edukacji i Norweskie Centrum Współpracy Międzynarodowej w Szkolnictwie Wyższym również odgrywają kluczową rolę w zarządzaniu uniwersytetami i kolegiami uniwersyteckimi.

rok szkolny w norwegii 2018